آشنایی با اصول حفاری صحیح در باستان شناسی – تشخیص صحیح آثار و علائم در حفاری

در این پست از سایت ذکر و دعاهای قرآنی دعا سایت doasite.com آشنایی با اصول حفاری صحیح در باستان شناسی – تشخیص صحیح آثار و علائم در حفاری را برای شما عزیزان قرار دادیم . حفاری و کاوش اصولی در باستان شناسی چیست و چگونه انجام می گیرد . ابزار مناسب برای حفاری و باستان شناسی چیست . روش تشخیص و شناسایی علائم و نشانه ها در حفاری و کاوش های باستانی چگونه است ؟ در ادامه از دعا سایت همراه ما باشید با اطلاعاتی کامل درباره اصول و روش حفاری صحیح و کاوش دقیق در باستان شناسی و آشنایی با علائم و نشانه ها و نمادهای باستانی …

آشنایی با اصول حفاری صحیح در باستان شناسی – تشخیص صحیح آثار و علائم در حفاری,اصول حفاری در باستان شناسی,روش تشخیص صحیح نشانه ها در باستان شناسی,اهمیت حفاری و کاوش های باستان شناسی,ابزار مناسب برای باستان شناسی,کتاب روش کاوش و بررسی آثار باستانی,تحقیق درمورد باستان شناسی,چگونه علائم و نشانه ها را درست تشخیص بدیم,نحوه شناسایی صحیح نشانه ها در گنج و دفینه یابی,علائم و نشانه ها در حفاری

آشنایی با اصول حفاری صحیح در باستان شناسی – تشخیص صحیح آثار و علائم در حفاری

در حین حفاری امکان داره که با علائم و آثار زیادی مواجه بشوید که در اکثر مکان ها مشترک است و امکان داره با آثاری هم مواجه بشوید که تا حالا نمونه اش را از نزدیک مشاهده نکرده باشید و یا نشنیده باشید . معمولا این آثار برای مکانها و یا هدف های کوچک و متوسط صدق می کند .

اول اینکه در سطح زمین باید نشانه هایی وجود داشته باشد. مثلا تخته سنگی که بتواند نظرها را به خود جلب نماید، باید با بقیه سنگهای اطراف فرق داشته باشد و به راحتی نتوان آن را جابجا نمود و یا اینکه نوشته و نشانه هایی بر روی سنگ وجود داشته باشد و یا …

توجه داشته باشید وجود تخته سنگ، درخت کهنسال، چشمه آب، تپه و تل خاکی، دلیل وجود حتمی و صددرصدی گنج و دفینه نیست!

بعضی از افراد فکر می کنند که هر تپه ای نشانه گنج است، در صورتی که از نشانه های وجود گنج در یک تپه این است که اولا خاک آن دستی بوده و نباید بکر یا طبیعی و دارای رگه های سنگی باشد. ثانیا تپه در محلی قرار گرفته باشه که در اون منطقه مشابه اون تپه کم باشد و در نزدیکی اون تپه آثاری همچون درخت کهنسال و چشمه آب و … وجود داشته باشد. توجه داشته باشید که با دیدن درست آثار و علائم موجود و گمانه زنی درست و اصولی، می تواند شما را از حفاریهای بیهوده و مایوس کننده، تا حدود زیادی نجات دهد!

پس از شروع حفاری نیز توجه داشته باشید که ابتدا باید از خاک سطح عبور کنید و بسته به منطقه مورد نظر (کوهستانی، جنگلی، کشاورزی و …) حداکثر تا عمق ۷۰ سانتیمتر، آثاری همچون ذغال، خشت یا تکه آجر، سنگ رودخانه ای و … تا این عمق، دلیلی محسوب نمیشوند و حدودا از عمق یک متری به بعد است که باید آثار را کم کم مشاهده نمایید، مثل سنگ چین، خاک قبر یا جسد انسان، کوزه سفالی، ذغال چوب یکدست (حداقل ۷ سانتیمتر) و یا گلهای صابونی(روغنی) که در گذشته جهت عایق و جلوگیری از عبور آب و رطوبت و محافظت از اموال مورد استفاده قرار می گرفته و …

اما وجود ذغال چوب یا سنگ هم از دلایل وجود صددرصد گنج و دفینه نیست، چرا که در گذشته امکان داشته چوپانی و یا فردی در آن مکان آتشی روشن کرده باشد و یا سقف چوبی و دیوار سنگی ساختمان و عمارتی بر اثر جنگ یا آتش سوزی فرو ریخته باشد. آن مکان وقتی تائید میشود که نشانه های دیگر هم وجود داشته باشند و به هیچ عنوان خاک بهم خورده و دارای لکه های مختلف نباشد.

از دیگر نشانه ها، سنگ چین با ملات یا وجود تخته سنگ یا سنگ های تراش خورده بزرگ در عمق حدودی یک و نیم متر به بعد است.

آجر و خشت های خام که بصورت مربع بوده و پلکانی یا منظم و بی دلیل چیده شده باشند بطوریکه مسکونی بودن مکان را تائید نکند، نیز می تواند از نشانه ها باشد و …

موارد ذکر شده بالا بخش بسیار کوچکی از مبحث چگونگی شناخت آثار و علائم و نیز چگونگی حفاری صحیح و موفقیت آمیز می باشد که برای شروع، به تمامی علاقمندان تقدیم می گردد.

بعد از کسب اطمینان از این که در مکانی بناهایی درون زمین وجود دارد ، ابتدا چند حفاری آزمایشی صورت می گیرد . در این عملیات ، اگر کاوشگران به دیواری برخورند، کار باستان شناسان آغاز می شود
نخستین و مهمترین وظیفه باستان شناسان این است که محدوده شهر یا محدوده مجموعه ای ساختمانی را معین کنند . باستان شناسان به کمک کارکنان ویژه محدوده های دقیق تری را مشخص می کنند که عملیات حفاری درون آنها اجرا می شود .

در این عملیات ماشین ها کمتر به کار می آیند و بیرون کشیدن هر شیئی از زیر خاک با تلاشی دراز مدت و دشوار انجام می گیرد . افراد از بیل و کلنگ استفاده می کنند و با احتیاط بسیار زیاد پیش می روند .

زیرا هر گونه شتابزدگی و بی احتیاطی می تواند به نابودی قطعه ای مهم یا آسیب دیدگی غیر قابل جبران اثری هنری منجر شود . بیل های مکانیکی و ماشین های خاکبرداری دیوارهای قدیمی را به کلی ویران می کنند . به همین دلیل ، حفاری باید با دست انجام شود .

اگر افراد مشغول حفاری به سنگ هایی برخورند که مشخص باشد ساخته دست انسان هستند ، فوری باستان شناسان را خبر می کنند . در این مرحله آنها با بیل هایی کوچک ، و با احتیاط بسیار زیاد در زمین راه باز می کنند .

هر چه کار جلوتر می رود ، ابزار های ظریف تری به کار می آید . آخرین لایه های خاک و غبار را با برس های نرم و مته های کوچکی بر می دارند که شبیه مته های دندانپزشکی هستند .

و سرانجام ، دوباره نور خورشید بر دیواریا جاده ای می تابد که هزاران سال متروک و از یاد رفته بوده است .

گاهی چند سال طول می کشد تا بنایی از زیر خاک بیرون آید و دوباره نمایان شود . از هر یافته عکس می گیرند و مشخصات آن را ثبت می کنند . گاهی دیواری دیگر نمی تواند برقرار و استوار بماند . چون ملات قدیمی دیوار خرد می شود و دیگر نمی تواند سنگ های دیوار را کنار یکدیگر نگه دارد .

در چنین مواردی ، باید برای حفظ دیوار ، شیوه های ویژه ای را به کار برد . اما گاهی نیز پیش می آید که هیچ شگردی موثر در این امر موثر واقع نمی شود . اگر بنایی از گل و خشت ساخته شده باشد ، حفظ آن اغلب غیر ممکن است .
در چنین مواردی ، عکس ها فوق العاده با ارزش اند . خود این بناها را دیگر نمی توان احیا کرد . اما تصاویری که هنگام حفاری از محل برداشته می شود ، الگوهایی به دست می دهد که به کمک آنها می توان نقشه آن اث را تهیه و سپس آن را به دقت بازسازی کرد .